Tiberias
Beschrijving
Een stad aan de westelijke oever van het Meer van Galilea, dat ook wel het Meer van Tiberias (Bahr Tabarije) wordt genoemd. De stad werd gesticht door Herodes Antipas en genoemd ter ere van keizer Tiberius. Vanwege dit, en ook vanwege de aanwezigheid van een oude heidense begraafplaats, vermeden vrome Joden deze stad. We lezen ook niet dat Jezus ooit deze stad betrad, hoewel hij vaak in de nabijheid ervan verbleef. Tijdens de Joodse Oorlog werd het versterkt door Josephus Flavius, maar opende het zijn poorten voor de Romeinse bevelhebber Vespasianus en werd het het toneel van de verraderlijke executie van de inwoners van de naburige stad Tarichaea, aan wie Vespasianus immuniteit had beloofd. Na de val van Jeruzalem en de verdrijving van de Joden uit Judea na de onderdrukking van de Bar Kochba-opstand, werd Tiberias een centrum van het Jodendom.
Bijbels Woordenboek door Adolf Novotný
links
Street View
foto's
Kaart
informatie uit woordenboek
een stad, het moderne Tubarich, aan de westelijke oever van het Meer van Tiberias. Er wordt gezegd dat het werd gesticht door Herodes Antipas (16 n.Chr.), op de plaats van de ruïnes van een oudere stad genaamd Rakkath, en dat het door hem zo werd genoemd naar de keizer Tiberius. Het wordt slechts drie keer genoemd in de geschiedenis van onze Heer [Joh 6:1 ; Joh 6:23 ; Joh 21:1 ].
In 1837 kwam ongeveer de helft van de inwoners om bij een aardbeving. De bevolking van de stad is nu ongeveer zesduizend, waarvan bijna de helft Joden zijn. "We lezen niet dat onze Heer ooit deze stad is binnengegaan. De reden hiervoor is waarschijnlijk te vinden in het feit dat het praktisch een heidense stad was, hoewel gelegen op Joodse grond. Herodes, de stichter ervan, had de kunsten van Griekenland, de afgoderij van Rome en de grove losbandigheid van Azië samengebracht. Er waren in de stad een theater voor komedievoorstellingen, een forum, een stadion, een paleis met een dak van goud naar het voorbeeld van die in Italië, standbeelden van de Romeinse goden en bustes van de vergoddelijkte keizers. Hij die niet gezonden was dan tot de verloren schapen van het huis van Israël kon zich wel verre houden van zulke taferelen" (Manning's Those Holy Fields).
Na de val van Jeruzalem (70 n.Chr.) werd Tiberias een van de belangrijkste verblijfplaatsen van de Joden in Palestina. Het was meer dan driehonderd jaar hun metropool. Vanaf ongeveer 150 n.Chr. vestigde het Sanhedrin zich hier en stichtte rabijnse scholen, die tot grote beroemdheid rezen. Hier werd de Jeruzalemse (of Palestijnse) Talmoed samengesteld rond het begin van de vijfde eeuw. Aan dezezelfde rabbijnse school danken we ook de Masora, een "lichaam van tradities dat de lezingen van de Hebreeuwse tekst van het Oude Testament doorgaf, en door middel van het klinkersysteem de uitspraak van het Hebreeuws bewaarde." In zijn oorspronkelijke vorm, en in alle manuscripten, is het Hebreeuws geschreven zonder klinkers; daarom, toen het ophield een gesproken taal te zijn, was het belangrijk te weten welke klinkers tussen de medeklinkers moesten worden ingevoegd. Dit wordt geleverd door de Masora, en daarom worden deze klinkers de "Masoretische klinkerpunten" genoemd.
EBD - Easton's Bible Dictionary